importante ako sa mga kaibigan ko, napatunayan ko yan lalo na nung nawalan ako ng trabaho. importante ako sa pamilya ko, lalo na pag nakikita nila akong umiiyak. pero iba pala ang feeling kapag naramdaman mong importante ka at mahal ka ng isang tao na mahal mo din. walang fear, walang insecurity, walang kahit na anong bahid ng takot. nakakatuwa lang kasi panget and i started rough. at aminado syang hindi ako sanay sa ganitong klase ng relasyon. haha pero hmm eto kami.. still standing. hehe
kagabi, we had this talk na super overwhelming. nasa punto ako na hindi ko alam kung magpapasalamat ba ako dahil kaya nyang mag sacrifice para sa akin o mag so-sorry ako dahil nagsasacrifice sya ngayun dahil sa akin. nevertheless, hindi nya pinaramdam sa akin na nagiging pabigat ako sa buhay nya. kaya nag post ako sa wall nya at nag pasalamat nalang :))
im really uncertain of what the future will bring forth. but i will be living my life day by day. thanking God every morning for this human being (hahahaha human being talaga).